کسی صدا زد مرا
                           صدایش را از پشت شیشه هایه شکسته ی کدر
                                                                         شنیدم
                             از ورای چاله آبی که گامهای عابری گل آلودش کرده است
                                  از عمق چشمان اشک آلود کودکی
                                                        که اندوه گین  سقوط قاصدکی
                                                                          از میان دستانش بود
&&&
              آری
صدایش را  شنیدم
                        که زمزمه کرد نام مرا
                                                    به صدایی بسیار آرام
                                                                           مثل کسی که می خواهد با تو جایی دور بگریزد
                                                                              یا تو را
                                                                                 متوجه نگاهی کند
                                                                          که هرگز به سویش برنگشته ای
                                                                           یا صدای که هرگز  نشنیده ای
                                                                                        
صدای کسی تو را صدا زد و سفر سپید باد را آغاز کرد
                           کسی که هست و نیست
                                                  یا شاید
                                                              هرگز نبوده است
                              جز میان لایه هایه ذهن من که گیج و خسته است
                                            &&
شنیدم صدایی از سمت نا معلوم
                                    از حضور گنگی که
                                                           که باز نیافتمش